[Rancangan ini mungkin tidak sesuai untuk penonton di bawah 15 tahun]
[Budi bicara penonton adalah dinasihatkan]
Sub bY iQIYI
Oleh == ANANG KASWANDI == Follow My IG @Anang2196_sub_indo
[Ketika itu, saya sudah pun terima takdir saya.]
[Saya tahu saya akan buat apa saja]
[untuk Jung Ha-eun, wanita yang menerangi hidup saya,]
[hidup saya yang tak bernilai dan bermakna.]
[Saya sanggup buat apa saja untuk dia, walaupun mati.]
[Episod 16: Pengorbanan]
[Episod 31]
[Surat Peletakan Jawatan]
Apa ini?
Saya sedar yang saya tak layak untuk jadi seorang pendakwa.
Saya mahu perbetulkan keadaan,
semua kesalahan yang saya dah lakukan sebab terlalu angkuh.
Saya juga akan bertanggungjawab kerana tak ikut arahan awak.
Awak nak bertanggungjawab selepas jatuhkan saya begitu?
Biar saya tanya satu soalan.
Kenapa awak begitu terdesak untuk tahan Gong In-woo dan Baek Sang-a?
Awak tahu berapa banyak pembunuhan yang mereka dah lakukan.
Baek Sang-a cuba bunuh wanita yang saya cintai.
Bagi penangkapan Gong In-woo pula,
anggaplah ia sebagai satu penebusan seorang detektif
yang terlibat menuduh Gong Ji-chul sebagai pembunuh bersiri.
Detektif mana?
Apa-apa sajalah.
Melihatkan awak mahu bertanggungjawab, saya rasa dah tiba masa untuk berhenti.
Awak akan ditugaskan ke cawangan daerah. Pergi duduk di sana.
Jangan main-main di sana.
Saya nak tanya satu soalan.
Kenapa awak begitu terdesak untuk lindungi Gong In-woo
sehingga awak cuba bunuh saya?
Apa yang awak cakapkan ini? Awak dibunuh?
Adakah sebab ia kes yang awak siasat
atau sebab awak nak sembunyikan sesuatu?
Saya anggap awak dah terima surat peletakan jawatan saya.
[Kim Soo-hyuk]
Ini permintaan terakhir saya sebagai rakan sekerja awak.
Tolong pertimbangkan semua permintaan untuk perbicaraan semula yang saya buat.
Saya tahu sebab saya yang uruskan kes-kes itu.
[Jadi jangan mengaku apa-apa pada malam pertama awak dengan dia.]
[Mengaku tak bermaksud dia akan maafkan awak.]
[Bukankah mengaku salah merupakan tindakan berani?]
Ia lebih membebankan mangsa untuk minta mereka memaafkan
apabila mereka sudah terluka.
Saya takkan buat pengakuan begitu.
Jadi awak rasa pesalah perlu sembunyikan jenayahnya selamanya?
Tidak, mereka mesti lindungi mangsa.
Mereka patut berada di sisi mangsa dan mati demi mangsa
apabila ada peluang.
Boleh awak jumpa saya?
Ada sesuatu yang saya mesti beritahu awak.
Hari ini tak boleh.
Saya bersama ayah saya hari ini.
Saya akan telefon awak esok.
Awak tak perlu bawa banyak makanan.
Makanlah.
- Sedap, bukan? - Sudah tentu.
Ini susyi ikan sebelah kegemaran awak,
jadi makanlah!
Ia sedap. Ikan sebelah sangat sedap semasa musim bunga.
Pak cik memang terbaik.
Sa-bin pun makanlah. Ia sedap.
Kami akan jaga Sa-bin dengan baik, jadi awak jangan risau.
Makan sajalah sepuas hati awak hari ini.
Ayah, cubalah strawberi yang saya bawa ini. Ayah suka strawberi.
Sedap.
Ayah juga ada hadiah untuk kamu.
Ambillah.
Bukankah ini diari ayah?
Ayah tak tulis diari lagi. Ayah tak takut dengan Gong Ji-chul lagi.
Nampaknya, dia bukan pembunuh bersiri.
Betul, dia bukan pembunuh.
Dia telah difitnah.
Betul. Sebab itulah ayah tak perlukan diari itu lagi.
Jadi boleh saya baca ini?
Makanlah lebih banyak susyi ikan sebelah!
Minum air dulu.
Baiklah.
Bukankah ia sangat sedap?
[Ada sesuatu yang awak perlu lihat. Tunggu di rumah, nanti saya sampai.]
Apa yang saya mesti lihat?
Ini diari ayah saya.
Tengok sini.
Ia tertulis di sini.
Lelaki yang bunuh awak itu.
[Pendakwa yang uruskan kes itu bunuh Gong Ji-chul.]
[Apabila Gong Ji-chul muncul semula dari bilik mayat,]
[dia hubungi Jang Hye-mi.]
[Tapi dia hanya berpura-pura membantu.]
[Dia ada perjanjian lain tanpa pengetahuan Gong Ji-chul.]
Ada seseorang yang awak perlu uruskan.
Apa awak nak saya buat dengan orang yang dah mati?
[Cheon Seok-tae.]
[Dialah yang bunuh Gong Ji-chul.]
Mesti Cheon Seok-tae yang arahkan supaya awak dibunuh.
Jang Hye-mi beritahu saya
yang Cheon Seok-tae bunuh saya.
Saya tak percaya sebab saya tak percayakan dia.
Tapi saya rasa satu-satunya peguam yang saya percaya telah khianati saya
dan seorang pendakwa mengarahkan agar saya dibunuh
untuk tutup kesalahan dia.
Sekarang awak dah tahu yang dendam bukan dibalas dengan darah,
tapi buat mereka ingat kesalahan mereka sepanjang hayat
dan renung kesilapan mereka.
Ayah dari kehidupan saya yang lalu bunuh saya dari segi mental,
sementara ayah dari kehidupan saya yang sekarang
tamatkan riwayat saya yang lalu secara fizikal.
[Gong Ji-chul]
[mungkin memerhatikan awak dari sesuatu tempat.]
Jasadnya mungkin sudah tiada,
tapi jiwa yang berdendam selalu muncul kembali.
Masuklah.
Kenapa kamu datang ke sini?
Saya nak tanya ayah sesuatu.
Apa yang buat kamu datang ke sini pada waktu begini?
Saya terserempak dengan lelaki ini baru-baru ini
dan apabila lelaki itu nampak saya, dia mula alami sawan,
- mengatakan Gong Ji-chul hidup semula. - Apa?
Ayah pernah jumpa dia,
jadi ayah patut tahu.
Ayah rasa
saya mirip Gong Ji-chul jugakah?
Apa kamu kata?
Dia kata
yang Pendakwa Cheon Seok-tae beritahu dia
kalau dia tak tutup mulut,
dia dan anaknya akan berada dalam bahaya.
Awak siapa?
Adakah awak yang bunuh saya?
Cakaplah.
Awak bunuh seseorang untuk sembunyikan kesalahan awak?
Awak juga jadikannya sebagai batu loncatan
untuk sampai ke tahap ini?
Gong Ji-chul?
Betulkah awak Gong Ji-chul?
Ya, saya Gong Ji-chul, lelaki yang awak bunuh.
Keluar dari sini sekarang juga!
Kenapa? Apa yang berlaku?
Apa yang awak dah buat?
Dari mana awak dapat syaitan seorang budak ini?
Syaitan seorang budak?
Dia mempunyai genetik terbaik Korea!
Jadi awak langsung tak tahu
saya datang dari mana?
Apa yang kamu cakap ini?
Jang Hye-mi beritahu saya
sperma mahal yang mak dapat
telah ditukar dengan sperma seorang lelaki biasa.
- Apa? - Keluar.
Berhenti merepek
dan pergi dari sini.
Keluar, kamu berdua!
Cheon Seok-tae.
Saya tahu awak takkan berubah,
sebab itulah saya akan tengok awak saja.
Awak terpaksa hidup selamanya dengan hakikat yang saya masih hidup.
Saya pula nak balas dendam
dengan mengingatkan awak semua perkara buruk yang awak buat
untuk berjaya.
Awak masih ada peluang.
Lari dari sini.
Jangan benci mereka
sebab musnahkan awak nanti.
Okey.
Seseorang yang tak pernah disayangi.
[Tak Dikenali]
Seorang lelaki yang disumpah oleh ayahnya
yang dia akan jadi pembunuh.
Saya sangat kasihankan awak.
Saya harap awak boleh bersemadi dengan tenang sekarang,
Gong Ji-chul.
[Tak Dikenali]
[Gong Ji-chul]
Saya rindukan awak.
Saya juga.
Saya juga rindukan awak.
Boleh saya pergi jumpa awak?
Sudah tentu.
Jong-beom?
Nanti,
saya terlupa tentang perkara yang saya perlu buat.
[Nanti saya telefon awak.]
Baiklah, saya akan tunggu.
Adakah awak
cuba musnahkan hidup saya?
Apa?
Adakah awak sengaja buat anak saya dilahirkan
mirip Gong Ji-chul?
Apa yang awak cakap ini?
Awak fikir saya Tuhan?
Saya hanya tukar sperma yang isteri awak dapat
dengan orang yang tak dikenali.
Bagaimana saya nak tahu yang dia dilahirkan dengan roh Gong Ji-chul?
Saya tanya, kenapa awak buat begitu?
Betulkah awak tak tahu?
Awak dah lupakan semua masa silam awak
apabila awak dah berjaya dengan begitu cepat?
Awak tak ingatkah awak merayu kepada saya supaya jangan tinggalkan awak
dan berjanji akan mencintai saya saja selama-lamanya?
Awak dah lupakan semuanya?
Awak cakap awak gembira makan mi segera dengan saya,
tapi apa yang awak buat?
Awak keluar dengan wanita daripada keluarga baik-baik,
kemudian tak pernah jawab panggilan saya sejak itu.
Awak buat semua itu
dan tanya kenapa saya buat begitu?
Waktu itu,
saya tak patut bunuh Gong Ji-chul.
Saya yang patut bunuh awak saja.
Hakikat yang awak bergantung kepada saya setelah sekian lamanya
memang keji.
Saya juga ada penyesalan saya.
Kalaulah saya tak beritahu awak di mana Gong Ji-chul berada,
awak masih orang biasa yang hidup susah.
Jadi kenapa awak beritahu?
Sebab awak cintakan saya?
Baiklah.
Saya memang cintakan awak.
Saya buat begitu sebab saya tak nak lelaki yang saya suka jatuh.
Sebab itukah
awak tidur dengan Gong In-woo
sebaik saja kita berpisah?
Menjijikkan.
Awak
betul-betul nak mati, bukan?
Letakkannya!
Awak perlu hormati orang lebih tua apabila makan tangsuyuk.
Kenapa awak datang ke sini, Pendakwa Kim Soo-hyuk?
Awak nak tangkap saya sebab saya belasah awak lebih teruk?
Berapa sewa bulanan di sini?
Awak takkan tahu.
Lagipun, Pengerusi Baek yang bayar.
Pendakwa Kim Soo-hyuk,
awak ada lagi urusan untuk diselesaikan dengan saya?
Saya bukan pendakwa lagi.
Saya datang untuk balas balik.
Apa yang awak cakap ini?
Mari mohon perbicaraan semula untuk Seo Seong-ha.
Awak boleh mohon perbicaraan semula
walaupun defendan sudah mati.
Saya yang tahu Seo Seong-ha telah difitnah.
Beri saya peluang untuk perbetulkan tuduhan palsu ini.
Awak seriuskah?
Saya akan minta maaf dulu.
Saya minta maaf atas apa yang saya dah buat kepada awak dan adik awak.
Awak main-mainkah?
Saya tak boleh pertahankan kes itu sebab saya yang uruskannya.
Tapi saya akan carikan peguam yang bagus.
Saya juga akan hantar bahan-bahan yang diminta untuk perbicaraan semula.
Apa yang awak perlu buat
adalah suruh orang-orang awak
kumpulkan semua bukti yang Seo Seong-ha sukakan cikgu itu.
Saya akan jabat tangan awak apabila permohonan perbicaraan semula diterima.
Lelaki itu.
Peluru sudah bergerak.
Dalam pemeriksaan sebelum ini, ia berada di kawasan kiri temporal,
tapi sekarang ia menyentuh urat dan tengkorak.
Maksud doktor,
ia semakin teruk, bukan?
Ya. Buat masa sekarang,
tunggu masa saja untuk peluru itu menembusi urat.
Saya tak boleh jamin yang awak boleh bertahan selama sebulan.
Kalau begitu, saya akan jalani pembedahan sekarang.
Doktor kata saya boleh hidup kalau saya jalani pembedahan.
Mari kita buat pembedahan sekarang.
Keadaan dah berubah sejak kali terakhir kita bercakap.
Kemungkinan untuk pembedahan perbaiki keadaan awak kurang sepuluh peratus.
Doktor.
Saya perlu hidup.
Saya
akhirnya ada sebab untuk hidup.
Sayang sekali awak buat keputusan untuk tangguhkan pembedahan sebelum ini.
Saya mahu terus hidup. Tolonglah. Tolong saya.
Dengan keadaan awak sekarang, kita tak boleh buat pembedahan.
Untuk rangka yang ditemui pada 5 Mac 2020 dari Sungai Dong,
berdasarkan ujian kromosom, ujian untuk kategorikan bangsa,
keadaan kerosakan dan analisis darah di lehernya,
kami mengesahkan lelaki ini telah mati pada tahun 1988.
Si mati lahir pada tahun 1956.
Nama dia Cha Hyung-bin.
Bersemadilah dengan tenang.
Detektif Cha.
Disebabkan awak, kami dapat kenal pasti dia dengan cepat.
Apa kita nak buat dengan rangkanya?
Saya diarahkan untuk menjaganya mengikut kesesuaian saya.
Dia ada saudara-mara?
Detektif Cha kata... Maksud saya,
ada saudara jauh yang suruh saya jaga.
Baik. Kalau begitu, mari kita tutup Kes Rangka Sungai Dong hari ini.
Disebabkan awak, En. Hei dapat nama dia semula.
Kerja yang bagus.
Boleh saya gantikan awak, Detektif Ju?
Apa?
[Kalau ada sesiapa jumpa mayat Hyung-bin,]
[tolong kebumikan dia di sebelah kubur saya.]
Ya, In-do. Saya sedang tunggu awak sekarang.
Apa?
"Sama ada awak hidup atau mati, saya akan cari awak walau apa pun."
"Awak juga perlu cari saya."
Itu doa saya 30 tahun lalu.
Saya dilahirkan semula
sebab saya perlu cari awak lagi.
[Cha Hyung-bin]
Terima kasih sebab cari saya lagi, Ha-eun.
Terima kasih sebab benarkan saya cari awak, Hyung-bin.
[Cha Hyung-bin]
Akhirnya, mereka dikebumikan bersama.
Jung Ha-eun, tentu awak gembira sebab hajat awak ditunaikan.
Ini mengakhiri kisah
Ha-eun dan Hyung-bin dari 30 tahun lalu.
Sekarang,
boleh kita bercakap tentang masa sekarang?
Soo-hyuk, bolehkah kita...
Tunggu.
Cerita Hyung-bin masih belum berakhir.
Mungkin kita berdua akan bertembung lagi sebab
saya tak dapat ceritakan kisah ini kepada awak.
Awak kata awak perlu bercakap dengan saya. Inikah dia?
Ya.
Ketika kali pertama saya jumpa awak,
saya patut terus beritahu awak.
Ia pasti sukar, tapi bolehkah awak dengar cerita saya?
Kim Jin-hyuk, tak guna. Saya akan tangkap awak hari ini tak kira apa pun.
Saya tahu orang
yang menyebabkan kemalangan itu ialah pelarian yang diburu polis.
Tapi awak
yang menyebabkannya?
Ya.
Sayalah orangnya.
Tapi awak hanya mengejar penjahat itu.
Ibu bapa saya tak meninggal dunia disebabkan awak.
Ia sebab pelarian itu, bukan?
Itulah kebenarannya, Hyung-bin.
Kalau saya tak kejar dia dengan rasa marah,
mungkin
kemalangan tak akan berlaku.
Maafkan saya.
Maafkan saya, Ha-eun.
Sebaik saja saya nampak awak, saya jatuh cinta dengan awak.
Saya takut saya tak berpeluang untuk bersama awak.
Jadi ketika itu
dan sekarang pun,
saya tak dapat beritahu awak perkara sebenar.
Maafkan saya.
Saya minta maaf, Ha-eun.
Saya...
Saya sangat keliru sekarang.
Maaf.
Kenapa lama sangat? Saya sangat rindukan awak.
Hei, Sa-bin.
Sampai bila awak nak duduk di dalam? Kenapa dengan awak?
Bukankah kita patut buka kunci pintu dan masuk saja?
Dia cuma perlu fikirkan sesuatu. Dia suruh saya jangan ganggu dia.
Tapi sudah beberapa hari.
Dah berhari-hari dia tak makan dan bekerja.
Saya mesti buat sesuatu. Mari panggil Beom Si Murung.
- Beom Si Murung? - Beom Si Murung.
Siapa itu?
- Jong-beom? - Ya.
Dia panggil Jong-beom begitu sebab Jong-beom buat dia rasa sedih.
Aduhai.
[Jong-beom, dah empat hari Sa-bin duduk di dalam biliknya.]
[Boleh awak datang ke sini?]
- Apa yang berlaku? - Kami tak tahu.
Tapi Sa-bin kurung diri dia di dalam bilik dan langsung tak keluar.
Boleh awak bawa dia keluar?
Sa-bin, apa yang berlaku?
Awak duduk di bilik awak selama ini
selepas awak menangis tempoh hari?
Ingat lagi apa yang awak beritahu saya?
Saya dapat rasakan kesedihan, kemarahan
dan kesakitan.
Saya tak tahu ketika itu,
tapi sekarang saya dah tahu
sebab awak ajar saya untuk bersimpati dengan orang lain.
Kalau saya kurung diri di dalam bilik saya,
awak akan buat apa saja untuk bawa saya keluar dari bilik.
Semua orang risaukan awak.
Tolonglah keluar.
Sa-bin.
Kenapa dengan awak? Kenapa awak menangis?
Apa yang berlaku sebenarnya?
Saya nak keluar apabila saya boleh berhenti menangis.
Tapi saya tak boleh berhenti menangis.
Saya mahu keluar dan tersenyum
apabila ia kurang menyakitkan.
Tapi kesakitan itu tak hilang.
Saya rasa sangat terseksa.
Sa-bin!
- Sa-bin. - Aduhai.
[Saya selalu hidu bau tanah dari belakang dia.]
[Tanah yang mula dapat banyak sinaran matahari]
[selepas begitu lama dihujani.]
[Saya cam bau ini.]
[Tapi awak tahu sesuatu?]
[Saya nampak dia dengan lelaki lain]
[di dalam bilik kecemasan.]
[Ia bukan kali pertama.]
[Lelaki itulah yang bawa dia ke sini sebelum ini.]
[Saya dah ingat sekarang.]
[Belakang lelaki ini.]
[Dia selalu selamatkan saya.]
[Awaklah orangnya,]
[Gong Ji-chul.]
Tidak.
Kami buat ekokardiogram
dan rupanya ventrikel kiri dia dah jadi sangat lemah dan tebal.
Dia baik-baik saja ketika kali terakhir melakukan pemeriksaan.
Kenapa keadaan dia tiba-tiba bertambah buruk?
Adakah baru-baru ini dia mengalami tekanan?
Ia dipanggil sindrom patah hati.
Simptom begini berlaku apabila orang terkejut
selepas kehilangan orang yang mereka sayang.
Hormon stres mengecutkan pembuluh darah yang berhubung ke jantungnya.
Oleh itu, otot jantungnya berhenti bekerja.
Orang selalunya pulih daripada ini.
Tapi dengan dia, saya rasa
ia menyebabkan sekuela pemindahan jantungnya.
Jadi apa yang akan berlaku kepada dia?
Kita hanya perlu berharap yang keadaan dia tak bertambah teruk.
Macam mana kalau keadaan dia jadi lebih teruk?
Satu-satunya cara untuk dia terus hidup ialah menjalani pemindahan jantung lagi.
Tapi ramai yang menunggu,
jadi susah dia nak dapat keutamaan.
Saya akan cuba cari jalan lain.
Doktor, tolonglah.
Apa yang berlaku?
Apa yang cukup teruk untuk musnahkan hatinya?
Awak tahu apa-apa?
Tolong berada di sisinya. Saya perlu ke suatu tempat.
Aduhai, geramnya.
Beritahu saya apa yang berlaku antara awak dan Sa-bin.
Saya tak nak beritahu awak.
Awak tak patut minum sekarang.
Sa-bin baru saja dimasukkan ke hospital.
- Apa? - Dia alami kesakitan
yang orang rasa apabila mereka kehilangan orang tersayang.
Apa yang berlaku? Sebab awak berdua dah berpisah?
Kalau begitu, kembalilah bersama.
Saya tak tahan
melihat dia sakit begitu.
Saya...
Saya yang buat dia sakit.
Tapi tak ada apa yang saya boleh buat.
Jadi mulai sekarang,
awak boleh berada di sisinya.
Saya tak boleh buat begitu.
Saya teringin nak berada di sisinya.
Tapi saya tak boleh buat begitu lagi.
Kenapa tidak?
Saya
akan mati tak lama lagi.
[Jadi]
[awak perlu ada untuk Ha-eun.]
Ha-eun.
Bila awak sampai?
Betul cakap awak.
Terlalu kejam untuk saya minta maaf kepada awak
apabila awak sudah terluka.
Saya rasa saya patut
merahsiakannya lagi.
Tidak, terima kasih kerana jadi berani.
Saya tak sakit sekarang sebab saya sedih
dan marahkan awak.
Ketika itu, keadaan jantung saya semakin teruk seperti tadi
selepas ibu bapa saya meninggal dunia.
Saya mungkin terluka sekarang sebab saya rasa sedih
tentang kematian mereka.
Mungkin jantung saya tak boleh
mengucapkan selamat tinggal kepada orang yang saya sayang.
Boleh tolong saya bangun?
Okey.
Saya tak boleh terima.
Saya mahu pulangkan cincin ini kepada awak.
Sejak kali pertama saya jumpa awak,
jantung saya berdebar-debar atas sebab yang tak diketahui.
Jantung saya berdebar-debar dan saya tak dapat kawal.
Jadi saya rasa ia adalah cinta.
Tapi
akhirnya saya sedar
jantung saya berdebar begitu
adalah disebabkan Ha-eun.
Sebab itulah saya rasa sakit
setiap kali saya teringatkan awak.
Cheon Jong-beom.
Jong-beom adalah orang yang buat saya sedih.
Pada mulanya, saya tak tahu
jika hati saya yang sakit atau saya cuma rasa sedih.
Saya keliru.
Tapi
saya tak keliru lagi.
Saya rasa saya tahu siapa yang saya benar-benar suka.
Okey.
Awak perlu sihat untuk ikut kata hati awak.
Lupakan saja semuanya
supaya awak boleh sembuh.
Tolong terus hidup.
Saya akan
berikan jantung saya.
"Seo Seong-ha..."
- Kenapa banyak sangat kesalahan ejaan? - Biar saya taip saja.
Bos tak perlu taip sendiri untuk menunjukkan keikhlasan.
Bos cuma perlu cakap.
Saya akan taip apa yang bos nak cakap.
Ma-cheol, awak semakin berani sekarang.
- Budak ini... - Maafkan saya, bos.
- Tak apa. Taip sajalah. - Baik, bos.
- Mari kita lihat. - Buat kerja betul-betul.
Ketika itu, Seo Seong-ha
jatuh cinta dengan cikgu tadika...
Boleh tak cakap cepat sikit?
Awak ingat senang nak tulis?
Hei!
Kenapa? Adakah awak ditikam?
Di mana awak ditikam?
Telefon 911. Cepat.
Tak, jangan telefon. Tunggu sekejap.
Saya akan okey selepas ini. Tunggu sekejap.
- Mari pindahkan dia. Cepat. - Baik.
Marilah.
Hati-hati.
Awak tak apa-apa?
Saya nak beritahu awak sesuatu, Tae-ha.
- Kita berdua saja. - Okey.
Awak tahu apa yang awak panggil saya tadi?
"Tae-ha."
Tak guna.
Saya tertanya-tanya bila awak akan panggil saya begitu.
Saya akan mati.
- Apa? - Peluru dalam kepala saya
terus bergerak.
Kenapa pula awak akan mati?
Awak takkan mati. Saya selamatkan awak supaya awak hidup.
Tidak, saya akan mati.
Tidak.
Suruh doktor keluarkan peluru itu.
Jadi awak boleh hidup.
Kadar kejayaan hanya sepuluh peratus.
Saya mungkin akan mati di bilik pembedahan.
Berapa lama lagi masa yang tinggal?
Saya akan mati tak lama lagi.
Paling lama pun sebulan.
Jadi saya nak minta tolong awak sekarang
dan lebih baik awak buat untuk saya.
Ini wasiat terakhir saya.
- Tak guna. - Janji dengan saya.
[Lakukan semua yang boleh]
[untuk letak nama Sa-bin di senarai teratas pemindahan jantung.]
[Tae-ha.]
[Gunalah bukti berkaitan pembunuhan yang Jang Hye-mi mulakan]
[untuk dapat kerjasama daripada Pengerusi Baek.]
[Anaknya dihukum penjara seumur hidup, jadi saya yakin dia akan setuju.]
Selamat pagi, tuan.
Saya rasa tak selesa jumpa awak secara terbuka begini.
Biar saya bawa awak ke tempat yang lebih sunyi.
Saya ada sesuatu nak beritahu awak tentang isteri awak.
Helo, tuan.
Apa?
Saya tak boleh buat begitu.
Baik, tuan.
[Wad Awam A]
[Kemudian bawa saya ke hospital kecil yang biasanya awak pergi.]
[Tempat yang awak pergi apabila orang-orang awak cedera.]
[Mereka perlulah boleh lakukan CPR.]
[Kecemasan 911]
[Saya juga perlukan 200 milimeter kalium klorida.]
[Saya akan ceritakan selebihnya apabila tiba masanya.]
Dah okey?
Terima kasih.
Saya tak tahu kalau saya buat perkara yang betul.
Tae-ha.
Boleh awak tolong saya jumpa Ha-eun
untuk kali terakhir?
Awak boleh bergerak?
Saya rasa saya okey hari ini.
Okey, mari.
Awak tak apa-apa?
Tae-ha.
Terima kasih
- kerana menjadi keluarga saya. - Tak guna.
Kalau ucap terima kasih lagi, saya akan berhenti jadi keluarga awak.
Keluarga tak ucap terima kasih.
Mak,
ayah dan adik saya.
Tiada sesiapa tanya saya apa yang saya rasa.
"Kamu dapat gred yang baik?"
"Macam mana dengan kolej?"
"Kamu sihat?"
Itu saja yang mereka minta.
Tapi selepas saya kenal awak,
saya dapat tahu makna sebuah keluarga.
Jong-beom.
Biar saya tanya awak buat kali terakhir.
Awak memang nak mati beginikah?
Saya akan mati juga.
Sekurang-kurangnya, saya patut derma jantung kepada Sa-bin.
Barulah saya tak rasa sedih tentang kematian.
Tak guna.
Awak masih ada peluang untuk selamat kalau awak jalani pembedahan.
[Wad Awam A]
Jong-beom, awak dari mana?
Berhari-hari tak dapat dihubungi.
Apa yang berlaku?
Sa-bin.
Saya minta diri dulu.
Kenapa dengan muka awak?
Awak sakitkah?
Sebab itukah awak tak telefon?
Tak, saya dah okey sekarang.
Mari
- pergi melihat bintang. - "Bintang"?
Saya tak tahu tempat ini wujud berdekatan hospital.
Langit cerah hari ini, jadi saya fikir kita boleh nampak banyak bintang.
Tapi nampaknya memang susah nak tengok bintang di Seoul.
Lain kali, kita pergi ke tempat yang lebih jelas.
Mari kita lihat bintang selepas saya keluar dari hospital.
Kita boleh ke Wilayah Gangwon atau Wilayah Jeolla. Di mana saja.
Dengan banyak snek jagung dan dalgona kegemaran awak?
Sudah tentu.
Mari kita pasang khemah dan dengar muzik daripada pemain kaset.
Kita akan bawa kopi segera yang manis.
Setiap seorang bawa buku kegemaran.
Aduhai, saya rasa gembira hanya dengan memikirkannya.
Jangan fikirkannya saja. Mari kita pergi.
Sa-bin.
Saya akan ke luar negara untuk belajar esok.
Saya sibuk bersiap untuk pergi.
Kenapa tiba-tiba saja awak nak ke luar negara?
Awak kenal mak saya.
Awak betul-betul nak pergikah?
Ya.
Mak saya jumpa hospital untuk saya buat pembedahan.
Jadi sementara saya di sana, saya akan menjalani pembedahan.
Berapa lama awak akan pergi?
Saya tak pasti.
Saya akan tahu apabila sampai di sana, tapi saya rasa lima tahun.
"Lima tahun"?
Lamanya.
Tidak.
Itu waktu yang sangat lama.
Lelaki jenis apa yang mahu meninggalkan wanita yang dicintainya
untuk dua kehidupan berturut-turut?
Tak bolehkah awak tinggal di sini?
Tak bolehkah awak tinggal dengan saya?
Saya akan jadi penjaga awak. Awak boleh jalani pembedahan di sini.
Saya
keluarga awak.
Tidak.
Saya tak boleh duduk di sini.
Begitu rupanya.
Hari ini adalah hari yang penting. Sediakan Cik Jung untuk semuanya.
Beritahu pengerusi yang ini adalah kali terakhir.
Apa yang awak cuba buat kepada Sa-bin?
Perlukah saya tanya pengarah hospital sendiri?
Di mana Jong-beom?
Dia dah pergi.
Dia akan ke luar negara untuk belajar esok.
Dia datang
untuk ucapkan selamat tinggal.
Jong-beom
takkan ke luar negara.
Cepat.
Kenapa? Awak tak apa-apa?
Tae-ha, kita tak ada masa.
Kita perlu cepat. Kita perlu cepat.
Boleh pandu lebih laju? Kita kena hentikan Jong-beom.
Cepatlah guna alat sedut awak.
Jong-beom!
- Tae-ha, cepat. - Jong-beom! Kita dah sampai!
Kekal dengan saya. Bertahanlah.
Jong-beom, awak tak apa-apa?
Keluarkan picagari itu.
- Picagari itu. - Okey.
Masukkan ke dalam picagari.
Biar saya buat.
Saya dah cakap.
Tiada siapa mahu orang yang mereka suka jadi pembunuh.
Saya perlukan CPR
tepat-tepat lima minit selepas saya pengsan.
Dengan itu, jantung saya akan hidup dan otak saya akan mati.
Ingat. Lima minit.
Tidak!
Sa-bin, awak buat apa di sini?
Macam mana saya nak hidup kalau awak dah mati?
Awak fikir saya akan gembira hidup dengan jantung awak?
Saya akan ingat awak setiap kali jantung saya berdegup.
Macam mana saya nak teruskan hidup?
Tak, Jong-beom. Jangan buat begini.
Saya cuma nak awak hidup.
Saya takkan putus asa. Saya akan jadi sihat untuk awak.
Jadi jangan putus asa juga. Berpegang kepada sedikit harapan.
Jangan putus asa!
Jalanlah saja pembedahan itu, Jong-beom.
Jong-beom!
Jong-beom, bangun. Sedarlah, budak tak guna!
Jong-beom!
[Saya pernah beritahu awak, apabila saya menangis untuk awak,]
[saya akan menangis sepenuh hati.]
[Saya akan menangis untuk awak di sini.]
[Jadi tolonglah kembali kepada saya.]
[Sa-bin, awak akan tunggu saya, bukan?]
[Mari kita lihat bintang apabila kita berjumpa lagi.]
Seok-tae!
Selamat hari jadi!
Ini hadiah saya.
- Awak tak boleh buat begini. - Bangun.
Tolong telefon polis.
Tuan tak apa-apa?
[Mungkin susah nak percaya, tapi Gong Ji-chul masih hidup.]
[Mulai sekarang, cerita ini]
[adalah tentang lelaki yang tampan]
[yang layak mencintai dan dicintai.]
[Dan]
[ini juga tentang wanita]
[yang sangat mencintainya]
[Peguam Kim Soo-hyuk]
Saya Kim Soo-hyuk, peguam bela awam yang uruskan kes ini.
Orang kata susah untuk dilepaskan
kalau menggunakan peguam bela awam.
Benarkah?
Itu tak penting.
Apa yang penting ialah sama ada
awak dah lakukan jenayah atau tak.
Awak buat jenayahkah?
Sebenarnya,
ya, saya buat.
Salah seorang pengawal keselamatan mengata anak saya.
Jadi saya marah dan tolak dia.
Tapi ia bukan pembunuhan terancang.
Saya sumpah
saya tak berniat nak bunuh dia.
Hanya kerana saya mempertahankan awak,
tak bermaksud awak tak bersalah.
Tapi saya akan buat yang terbaik supaya hukuman awak tak melebihi
apa yang awak berhak dapat.
Apa yang awak buat?
Permohonan perbicaraan semula untuk kes Seong-ha diterima.
Baguslah.
Saya sangat risau. Lega saya mendengarnya.
Ia seperti mendapat ciuman dan tumbukan.
Apa pun, terima kasih.
Saya datang jumpa awak sebaik saja saya dengar berita itu.
Ia akan jadi proses yang lama. Saya harap awak bertahan hingga tamat.
Awak tahu saya pandai buat begitu.
Oh ya, saya dengar hari ini hari pembukaan
kedai buku lama Sa-bin.
Kenapa pandang begitu?
- Sedikit saja lagi ke sebelah kanan. - Ini saja yang saya boleh buat.
- Sedikit lagi. - Dah siap.
- Tak, itu tak cukup bagus. - Kalau begitu, buatlah sendiri!
Saya cuma rasa ia agak senget ke kiri.
- Sebab itulah saya suruh awak alihkan. - Awaklah masalahnya.
Kalau pak cik tak bergaduh, ini dah lama selesai.
Saya dah suruh pak cik senyap supaya saya boleh membaca.
Sa-bin!
Macam mana rasanya membuka kedai buku terpakai
selepas letak jawatan sebagai profesor?
- Aduhai, beratnya. - Aduhai, beratnya.
Pengurus pasukan mahu awak kembali bekerja apabila awak sihat.
Jae-yi.
Saya tak pernah sesihat ini sepanjang hidup saya.
Saya akan baca semua buku yang saya nak baca
dan menjadi tua di sini.
Dia dah sembuh?
Ya, dia nampak selesa
seolah-olah dia tidak lagi ingat semua kenangan pahit.
Okey, semua.
Kita perlu agihkan kek beras kepada jiran sebelum pembukaan.
Jae-yi, awak juga patut ikut kami. Mari kita lakukan.
- Ayuh! - Ayuh!
[Masa Depan Lalu]
Awak boleh buat untuk saya.
[Ha Eun, jadilah isteri saya.]
Jung Sa-bin.
Cheon Jong-beom?
Jung Sa-bin.
[Kawasan Larangan]
[Zon Bersih]
["Resurrection", "Wuthering Heights"]
[Jus Buah Anggur]